Skala klasyfikacji destruktów (autorska)

Skala Klasyfikacji Destruktów

– wersja prosta

Skala służy do oceny błędów menniczych na monetach.
Dzieli błędy na poziomy od normalnych odchyleń produkcyjnych aż po najrzadsze, spektakularne destrukty.
Stworzona, aby w jasny i jednoznaczny sposób opisywać skale uszkodzeń.

T

– Tolerancja mennicza

Małe różnice wynikające z normalnej pracy mennicy.
Nie uznaje się tego za błąd.
Przykład: lekkie niedobicie drobnego detalu, minimalna asymetria.

D

– (początek błędu)

Delikatne odchylenie, które sugeruje, że błąd zaczął powstawać, ale nie jest jeszcze destruktem.
Przykład: ledwo widoczne podwójne bicie, minimalny shift rdzenia.

D1

– Mały destrukt

Błąd widoczny gołym okiem, ale w niewielkiej skali.
Przykład: lekkie przesunięcie bicia, niewielkie pęknięcie stempla, mały przesunięty rdzeń.

D2

– Średni destrukt

Wyraźny, mocny błąd, który znacząco zmienia wygląd elementów monety.
Przykład: większe podwójne bicie, mocno przesunięty rdzeń, pęknięcia stempla kilku-milimetrowe.

D3

– Duży destrukt

Dominujący błąd – moneta ma wyraźnie zaburzony wygląd.
Przykład: rdzeń dotykający pierścienia, duże pęknięcia stempla, znaczne niedobicia.

D4

– Ekstremalny destrukt

Najrzadszy typ błędu. Moneta jest w dużej części lub niemal całkowicie wadliwa.
Przykład: brak rdzenia, skrajnie przesunięte bicie, rozlanie metalu, podwójny rdzeń lub pierścień.

Podsumowanie

  • T – normalne odchylenia
  • D – początek błędu („duch”)
  • D1 – mały błąd
  • D2 – średni błąd
  • D3 – duży błąd
  • D4 – ekstremalny, bardzo rzadki błąd